Nadat Ineke een kleine twee maanden grotendeels op bed had doorgebracht, was het tijd om op vakantie te gaan. Het oorspronkelijke plan was om naar Italië te gaan en dat lukte ook. De tijd in Italië was goed; Ineke had minder pijn en het lukte zelfs om een paar kleine bergtochten te maken!
Optimistisch weer richting huis... maar helaas werd de pijn thuis weer erger en dat was reden voor verder onderzoek.
Optimistisch weer richting huis... maar helaas werd de pijn thuis weer erger en dat was reden voor verder onderzoek.
De huisarts dacht dat het te maken had met over(ge)spannenheid, en stuurde moeder naar een assertiviteitstraining en gaf ontspanningsoefeningen.
Een oplettende internist startte in augustus nieuwe onderzoeken nadat uit een MRI-scan was gebleken dat er toch sprake was van een kapotte rugwervel ('fractuur'). Helaas leverden deze onderzoeken verder niets op, behalve dat de zoektocht verder ging naar de oorzaak van de pijn.
Ondertussen redde Ineke zich met wat pijnstillers van de huisarts, lukte het al niet meer om in haar eigen bed te slapen en waren er in huis wat aanpassingen nodig om voldoende te kunnen rusten.
Begin oktober werd verder gekeken naar de bloedwaarden en op 11 oktober volgde er een beenmergpunctie, omdat men vermoedde dat het misschien de ziekte van Kahler zou kunnen zijn. Twee weken later kwam de uitslag hiervan en was er reden voor een feestje: het was niet de ziekte van Kahler. De bloed- en beenmergwaarden waren daarvoor te laag.
De oncoloog vond het wel lastig om op grond van de hele situatie conclusies te trekken en bleef wat onduidelijk in zijn verhaal. Het werd steeds duidelijker dat het geen eenduidig beeld was.
Wel wilde hij verder zoeken naar de oorzaak van de rugpijn. Hiervoor werd een nieuwe MRI-scan gepland.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten