Vrijdag 17 augustus

Hierbij nog even wat technische informatie voor wie dat interessant vindt, geschreven door Egbert twee dagen geleden:

"We zijn vandaag weer de nodige uren in het ziekenhuis geweest.

Eerst bij de anesthesist in de pijn poli. Deze concludeerde dat er niet veel anders op zit dan symptoom-bestrijding. Dus een vorm van pijnstilling.

Daarvoor zou hij dan weer een opiaatachtig middel (morfine) moeten voorschrijven. Maar omdat moeder steeds zo misselijk wordt van dit soort middelen, terwijl het effect ook nog niet 100% was, heeft hij dit maar niet gedaan.

Moeder heeft nu bij wijze van proef een TENS-simulatie apparaatje gekregen. Voor de liefhebber: TENS = Transcutaneous Electrical Nerve Stimulation.

Hierbij zijn in de buurt van de pijnlijke plekken op de rug twee pleisters met een elektrode geplakt.

Deze zijn met een snoertje verbonden aan het puls apparaatje (een zenuwstimulator), een dingetje iets groter dan een mobiele telefoon.

Het is de bedoeling dat moeder dit apparaatje 3 tot 5 keer per dag een half uur tot drie kwartier inschakelt.

Het apparaatje geeft dan elektrische pulsen af, waarvan moeder zelf steeds de sterkte moet instellen en mee moet spelen wat het beste bevalt.

Hiermee “worden prikkels door de zenuwen gestuurd om pijnprikkels te blokkeren” aldus de handleiding die meegeleverd is.

Verder stimuleert TENS “de eigen pijn verlichtende mechanismen in het zenuwstelsel”. Zover wij begrepen is dit een bepaald hormoon die na verloop van tijd dan vrijkomt. Het voorbeeld wat de verpleegkundige die ons het apparaat uitgelegd heeft hierbij gebruikte, was dat van een sporter die op een bepaald moment veel pijn ervaart, maar als die dan toch doorgaat, dat de pijn dan weer minder wordt. Als gevolg van een hormoon dat dan in het lichaam vrijkomt.

Voorlopig is dit een proef van 2 weken. Dus afwachten maar.

Daarna zijn we bij dr. Verdonck geweest voor een controle. Het HB (de rode bloedlichaampjes zijn te veel gezakt. Daarvoor krijgt moeder vrijdag as weer een paar zakjes nieuw bloed.

De witte bloedlichaampjes waren fors gestegen (van 3,2 naar meer dan 5), net als de bloedplaatjes. De ontstekingswaarden in het bloed waren ook fors gezakt.

Al met al wel een bemoedigend beeld. Moeder begint zich ook weer een klein beetje sterker te voelen.

God zij dank!"

Egbert en een paar van de kinderen vertrekken morgen overigens naar Zuid-Frankrijk! Ineke blijft thuis en de rest van de thuisblijvers haar zullen afwisselend gezelschap houden. Dat gaat dus wel gezellig worden!